İLK BİR HAFTA

Sizlerle zaten Ece ile evde ilk gecemizi nasıl geçirdiğimizi paylaşmıştım. Bu ilk gece bebeğin alışma sürecinin başlangıcı. Eve alışma, hayata alışma, nefes almaya alışma, emmeye alışma, anneye babaya alışma. Onun ve bizim için ilk bir hafta tam bir acemilik dönemi idi.
 Neler yaşadık bu acemlik döneminde. Öncelikle göbek bağı bakımı beni çok geriyordu. Temizlemek, bezini bağlarken onu dışarda bırakmak. Zor şeyler değildi. Ancak beni tedirgin ediyordu. Sanki bişey olacakmış gibi geliyordu. Allahtan 7. günün sonunda düştü ve bende kurtuldum. Altını değiştirmede çok acemilik yaşamadım. Zaten Erhan, annem herkes yardım ediyordu. Yüz temizliği birde bu vardı beni geren. Gözlerini ıslak pamukla içten dışa siliyorduk. Kulaklarının arkasını yine ıslak pamukla siliyorduk. Bunu sabah akşam yapıyordum.
Ece'nin ilk kakası. İnsan böyle bir şeye sevinebilir mi? Anne olanlar beni çok iyi anlar. Ece ilk kakasını yaptığında evde şenlik havası esmişti. Böyle bir şeyi kutlayacağımız hiç aklıma gelmezdi. Sonra kakasının her renk değiştirişinde çığlıklar atıp, birbirimize sarılıyorduk. Yaşasın.
Hastaneden çıkışımızda Ece'nin sarılık değeri biraz sınırdaydı. 3. günde tekrar hastaneye gidecektik ve bakılacaktı tekrar. Şimdi iki saniyede yaptığımız haraketleri o gün yarım saatte yapmıştık. Ece'yi giydir, ana kucağına koy, arabaya bağla. Acemilik işte. Sonra yola çıktığımızda bir ara geri dönmeyi düşündük. Ece sürekli ağlıyordu. Napacatık? Hiç birşey yapmadım. Çünkü gerek kalmadı. Ece birden sustu. Gözleri açıktı. Görebildiği mesafe kadar bakınıyordu. Hastaneye gittik. Doktorumuz perişan halimiz görünce gayet normal, gayet normal dedi. Göbek bağı iyiydi. Kakasını yapmıştı. Anne sütü alıyordu. Bir de sarılık değerine bakılacaktı. Yine biraz sınırdaydı. 7. günde bir daha bakılacaktı. 7. gün konrolüne giderken biraz daha az acemiydik. Daha kolay bir yolculuk geçirdik. Sarılık değeri normaldi. Bu konuyla ilgili de içimiz rahatlamıştı.
Emme. Yada şöyle yazmam gerek emmeye başlama. Ece'nin emmesi normaldi. Zaten öyle olduğu için sarılığı kolayca atlatmıştı. Ancak evdeki 3. akşamımızda Erhan'ın telefonu çalınca Ece bir anda memeyi bıraktı ve bırakırken acıttı. Ondan sonra 3 ay kremler sürerek iyleştirdim. O memeyi Ece her aldığında gözümden yaş geliyordu. Ama körleşmesin diye ondan da mecburen vermeliydim. Biraz sakin bir ortamda emzirmekte yarar var.
Gelenler gidenler. Ece'yi görmeye gelen akraba ve dostlar. Ece uyursa gelenlerle ilgilenebiliyordum. Uyumazsa ancak meme verirken muhabbet edebiliyordum. Annem benim durumuma göre gelenlerle ilgileniyordu.
Tüm bu acemiliklere rağmen şimdi dönüp baktığımda (7 ay geçmesine rağmen çok uzun zaman geçmiş gibi) Ece'nin o hallerini özlüyorum. Ara sıra eski fotoğraflarına baktığımda ne güzel günlerdi. Şimdi böyle diyorum. Birkaç yıl geçse ne diyeceğim acaba.