BEBEĞİM DÜŞTÜ

Bu yazıyı yazmak bile beni hala üzüyor. Ama yazmalıyım ki anneler, teyzeler, halalar yada bebek seven herhangi biri olarak ne kadar dikkatli olmamız gerektiğini anlamalıyız.
 6. 7. ve 8. aylar bebeklerin hareketlendiği ve düşme, kafayı vurma gibi olayların yaşandığı bir dönemdi. Bunu biliyor ve azami dikkat ediyordum. O gün Ece ile evdeydik. Ve son aşımızı olup, teyzemizle buluşacaktık. Sabah 7'de kalkışımızı yaptıktan sonra sütümüzü içmiş, oyunlarımızı oynamış ve uykuya geçmiştik. Park yatağına yatırmıştım. Bende mutfakta Ece'nin öğle yemeği olan sebzesini hazırlıyordum. Banyoya giderken bir çığlık ve ağlama sesine koştum. Odaya gittiğimde Ece yatakta yoktu. O an (yazarken bile kötü oldum) napacağımı bilemeden hemen yatağın kenarına baktım. Ece orda yerde duruyordu. Hemen kucağıma aldığım gibi yerde kan var mı diye bakınmaya başladım. Öyle bir şey yoktu. Ece kucağıma alıp, biraz yürüdükten sonra sakinleşti. Ama o an onu yerde ve öyle ağlarken görmek beni bitirmişti. Elim ayağım ve tüm bedenim tirtir titriyordu. Ve tahmin edersiniz ki bende ağlıyordum. Ama bu Ece'yi daha üzmesin diye kendimi mümkün olduğunca sıkıyordum. Sonra ne yapacağımı düşünmeye başladım. Önce durum tespiti yapmalı sonra da doktora gitmeliydim. Bunun şakası olamazdı. Tekrar gidip düştüğü yere baktım. Evet evet kan yoktu. Park yatağı bizim yatağa birleştirmiştim. Sanıyorum önce yatağa ordan yere düşmüştü. Böylece çarpamanın şiddeti azalmıştı. Sonra Ece'nin kafasını inceledim. Kafasının arkası değil de yanı kızarmıştı. Düştüğünde park yatağın kenarına tekerleğe vurmuştu. Hemen babasını aradım. Ama birşey söylemedim. Çünkü Ece'yi bu halde doktora tek başıma götüremezdim. Erhan gelince hemen çıktık. Hastaneye gittiğimde kapıda söyledim Erhan'a. Oda çok şaşırmıştı. Ama Ece iyiydi, gülüyordu. Beni sakinleştiren de onun gülüşüydü zaten. Doktor iyi olduğunu buz koymamızı, kusarsa mutlaka gelmemizi söyledi. Birde akşamüstüne kadar uyutmayın dedi.
Bu kısım standart. Ben ağlamaya başladım. Yine herkes beni sakinleştirdi.
Ben ve Ece tam olarak sakinleştikten sonra bizi deli gibi arayan teyzemize geri dönüş yapabildik. Tabi olayı anlatınca hemen geldiler. Bir şeyi yok, birşeyi yok. Evet bende biliyordum. Gülüyordu, Batuhan'la oynuyordu. Evet birşeyi yoktu. Ama o sahne aklımdan çıkmıyordu. O akşam yattığımda tüm gece ağladım. O sahne aklıma geldikçe hala gözlerim doluyor.
Dedğim gibi 6. 7. ve 8. aylar bebeklerimize çok dikkat etmemiz gerekiyor. Hatta yattığı yataklara bile. Eğer park yatak kullanıyorsanız mutlaka 5. aydan sonra yatağı tamamen aşağı almak gerekiyor.
Umarım hiç bir annenin başına böyle bir olay gelmez. Gelmemesi için tüm önlemleri alsakta bazen kazalar olabiliyor. Ozaman da birşey olmasa bile, bebeğiniz hemen sakinleşse bile (Ece gibi) bence yinede tam teşekküllü bir hastaneye gitmekte fayda var.