Sudan çıkmış balık gibiydik. Bebeğim tam manasıyla öyle iken bende
mecazi anlamda öyleydim. Bu minik şeyle ne yapacaktık? O dünyaya nasıl
alışacaktı? Bugüne kadar 2 kişilik olan hayatımıza, düzenimize ve
evimize biri daha gelmişti. Napacaktık?
Artık Betül ve Erhan
yoktu. Betül, Erhan ve Ece vardı. Ve Ece'nin istekleri şu anda herşeyin
önüne geçmişti bile. O bize ayak uydurmuyor. Biz ona göre yaşıyorduk.
Ece'nin uyku saati. Ece'nin emme saati. Ece'nin altı değişecek. Ece
doktora gidecek. Ece uyudu. Sessizlik. Aylar ilerledikçe bu liste daha
da arttı. Sanıyorum yıllar geçtikçe daha da artacak. Bir bakacağız Ece
özgür bir birey olmuş. Bizim senelerimiz ise onun isteklerini
karşılamakla geçmiş. Sanırım çocuk böyle birşey. Onun için herşeyi
yapabileceğiniz biri.
Evimizde artık onun düzeni hakim. Eskisi
gibi kafamıza estiğinde dışarı çıakmıyoruz, sinemeya gidemiyoruz yada iş
çıkışı biryerlerde buluşup gezemiyoruz. Ama şikayetimiz yok. Ben
çalıştığım için zaten işten çıktığımda sadece onu görmek istiyorum.
Deliler gibi özlemiş oluyorum. Babası da öyle. Önceleri 'onunla
napacağız diye düşünürken 7 ay geçti ve şimdi şöyle diyoruz. ''Ece'den
önce yapıyorduk?''
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder