19 MUCİZSESİ

19 GÜNDE 2. KEZ ANNE OLMAK HEMDE BU SEFER ACISIZ, SALT HEYCANLA, BEKLEYİŞLE GEÇEN BİR SÜREÇ SONUCU.
Evde 18. günümüzde Annemin ''ee ben ablana da gidiceğim ben gitmeden şu mevlüdü yapalım'' söylemleri sonucu Ece hanımın mevlüdünü yaptık. Bedia hem ev taşıdığı hemde karnı burnunda olduğu için aramızda değildi. Evet yanlış duymadınız karnı burnunda ev taşıyordu. Bende loğusa olduğum için onun ev taşımasına yardım edemedim. Çocuklar büyürken yaşıt olmaları harika olacaktı fakat şimdi bugünlerde beraber olamamak kötüydü.
Küçük bir kalabalıkla (ailem ve birkaç tanıdık) mevlüt işini hallettik. Ece'ye mevlüt için aldığımız kıyafet (böyle bir sektör vardı mevlüt kıyafetleri) üzerinden dökülmesine rağmen çok şirin gözüküyordu. Mevlüt bitiminde benim teyzem Ece'nin birtaneceik teyzeannesi Bedia'ya geçeceği için annemi de o götürecekti. Annem söylenerek bavulunu hazırlıyordu. ''Aklım sende kalacak. Neden böyle oldu sanki'' Bir yandan da kendini rahatlatmak için '' Ama sende çok kaldım'' gibi şeyler. Ama aklının kalmasını gerektirecek bir durum yoktu. Çünkü tontişim canım anneannem kalacaktı benimle ve kızımla. 40 çıkması meselesi yanlız kalamıyordum. O gece standart prosedür bir yattık bir kalktık emdik ağladık.
Sabah saat kaçtı? Kim aradı? Nasıl oldu? Sadece şunu hatırlıyorum ''Biz hastedeyiz ablanın sancıları tuttu'' Siz? Neler oluyor? Daha Batuhan'ın günü var. Ne sancısı? Düşünce bulutunda kaybolmadan kendime geldim. Hemen hastaneye ışınlanmak istedim. Ama Ece vardı. Önce onu babanesine bırakıp, uyuttum. (Allahtan ev hastaneye çok yakındı.) Bedia akşam sancılanmış, soluğu hastanede almışlardı. Girer girmez ''bana niye akşam haber vermediniz'' diye söylenirken buldum kendimi. Verseler ne yapabilirdim ki. Şimdi bile önce Ece'yi uyutup öyle gelebilmiştim. Sonra hastaney ile ev arasında 3 sefer yaptım. Çünkü Ece'nin istekleri vardı ve benden başkası karşılayamazdı. ancak onca saat hastanede de kalamazdı. Benim de aklım hastanedeydi. Ece uyusun diye gözünün içine bakıyordum. Böylece 3 sefer yapabildim. Ama bu seferlerin hepsinde elim boş döndüm. Batuhan sinyali vermişti ama anlaşılan o ki annesini yormadan gelmeyecekti. Zaten bu seferlerimin hiç birinde Bedia'nın yanına bile giremedim. Denedim ama çığlıklarını duyunca kendimi gözyaşlarımla birlikte en kuytu köşeye attım. Artık akşam olmuştu Ece uyandı diye telefon gelince ben son seferimi yaptım. Evde Ece ile uğraşırken beklenen telefon geldi. Batuhanım gelmişti. Erhan'ı aradım. Geliyorum birlikte çıkarız dedi. Zaten o güne kadar Ece ile hiç yalnız çıkmadığım ve hastanede kimseyi rahatsız etmek istemediğim için bekledim. Ama zor çok zor bekledim.
Sonunda Batuhanımı gördüğümde ise ikinci kez anne olmuş gibiydim. Öyle hissettim. İşte bir insanın 19 günde 2. kez anne oluşu böyle oldu ve çok çok güzel oldu.